Begin van het doodle virus

Het begin van het doodle virus

IMG_3509.JPG

Amy en Katies verhaal op Pinelodge Labradoodles (Alleen in het Engels)

 
In the summer of 2008 I came in contact with the Seinstra family for the first time.  They had a young daughter who had recently been diagnosed with a type of Autism called Aspergers.  I am very familiar Aspergers and we had an instant link.  This family, instead of being devistated by the diagnosis,  was very pro-active!  They did their research!  They decided their daughter needed a dog to help her, and so they contacted me.   They did their research on trainers and decided on a training company called Bulters + Mekke.  This month Katie, the little labradoodle and Amy, her girl, graduated!  This is their story, written by Amy’s mom Miriam.  The family lives in The Netherlands.
Two and a half years ago, after numerous tests, Amy was diagnosed with Asperger Syndrom, an autistisc disorder.  Part of this particular form of autism is that overall Aspies are highly intelligent people, which means they are very often overestimated and also very aware of their limitations, their being different.  This was certainly the case with our daughter. 7 years old at the time of diagnosing, and very aware that life was far from easy for her.
What we also noticed was that Amy found some sort of support, some sort of peace of mind, when she was around animals, particularly dogs.  Soon we decided that she was to have her own dog and the search for a friend was on.  We scoured the internet and found that labradoodles not only made great friends and had an allergy friendly low shedding coat, but were also used as service dogs for people with autism.  We decided that was what was needed!
 
katie_1.jpg
 
The doodle we found through Heidi, who had a mini girl doodle from a litter by O My, waiting to find her family. Contact was made, and the deed was done.  This particular litlle black and white fur ball was ours!  We hadn’t yet told Amy because of the long wait before the puppy would arrive.  But during a particularly devastating sad outburst Amy had, we decided to tell her.
She was over the moon and had very high hopes for this doggy.  She so needed a friend!  She named her fur ball Katie and started her count down to D-day!
In the mean time we started to contact schools that would train service dogs.  I emailed anyone who seemed to be involved in training these dogs and had very little luck in getting anyone interesting in training a puppy in her own home as a service dog for an autistic child.  This simply wasn’t done!  Service dogs were trained up in adoption families and placed with their new owners as service dog from the age of one and a half.  No way would it work to train a pup and a child together.   But we persevered and eventually Astrid from Bulters & Mekke phoned me.   Joop Mekke and Erika Bulters had just started up their own school after years of working for Stichting Hulphond ( an official organisation working with service dogs) and were now mostly working with seizure dogs for people suffering from epilepsy.  They were willing to hear us out.   Astrid told me they would discuss it and get back to me.   The following week they decided to take us on.   They had never worked like this before, had no idea where it might lead, and nor did we.   We just felt that Amy would benefit so much from working with her dog and that it would be good for the dog to socialise with Amy from day one.  Amy’s motorskills are not great, so the dog would not be handled in the most delicate of ways at times.   Amy has her outbursts, which can be quite noisy and frightening for a dog, so that would have to be normal in the dog’s perception.
 
And above all the dog needed to focus on Amy and not on the rest of the family. Other than that we had no idea what could be the outcome of such a training project.
Joop was the one to train with Amy and Katie at our own home and we decided to go with the flow.   First he needed to gain Amy’s trust.   Amy was very much ‘once bitten, twice shy’.   Having to cope with a world which simply has no understanding that such a bright intelligent child is not coping, finding no support anywhere but with her family, she would not give her trust easily.   But Joop was very gentle, never pushed, never asked for more than Amy could give, observed Amy and her dog, turned their own little games into training games, and very gradually won Amy over.
 
 
She started to chat with him and look forward to the training sessions.
Joop respected Amy for who she was, was never bothered by Amy’s not always socially accepted behaviour, listened to her, gave her room to develop her own ideas and miracles very soon started to happen!   It was beyond our wildest expectations!!
Little Katie, wearing her service dog jacket, raised a lot of eyebrows.  School allowed Katie to come into the school ground for bringing Amy to school and pick her up.   A parent at the school asked Amy how this little creature could possibly be a service dog.   And instead of closing up and shying away, Amy explained about her autism and how Katie cheered her up and kept her calm.   She was communicating with a virtual stranger, telling them about her handicap!
More miracles happened.  Rather than being full of frustration and grief after another day of struggling in school, Amy came running out of the doors, full of smiles, knowing Katie would be there.  She was followed by lots of children from her class, all wanting to cuddle this lovely funny doggy.  The only way that was allowed was through Amy’s permission.     And Amy was no longer alone! She made some friends, brought them home, allowed them to play with Katie, and contact was made!
 
katie_4.jpg
 
Taking Amy shopping had long not been an option, even in our own small town.    Now she has visited Venice and London, with Katie at her side.
Where Amy would get so cross if things didn’t go as she wanted or somebody would accidently bump into her, Katie could do no wrong.   A chewed up favorite toy?   Amy took responsibility.   She had left it out and Katie could not know it wasn’t hers to take!
 
Our whole family benefitted from this wonderful friendship.  Amy was no longer sad and depressed, but had fits of giggles with her dog.
Because of her motor skills and lack of concentration, she could not always train Katie properly herself, but her brothers stepped in and worked with Katie as well.
Joop usually taught me, her mum, the tricks and I worked with Amy and Katie between sessions and we had so much fun!
The training was nothing like the usual puppy training.  We worked on the bond between Katie and Amy, on Katie focussing mainly on Amy, on helping Amy concentrate for a longer period of time, on her motor skills, on learning from Katie’s body language and translating that to friends in the playground.   And it worked!! Amy became more open, more confident, more able to do things by herself.
Katie helped her talk to strangers, to explain why she was different.  Katie helped the whole family.  Outings and holidays were possible again!   Katie gave Amy back her life.
 
katie_5.jpg
 
14 October 2010 was the icing on the cake.   Amy and Katie graduated together and got their service dog and owner certificate.   Joop was reminiscing about their time together and told everyone how much this project had taught him.  How much he had learned from Amy.  How a standard service dog comes with a set of 70 commands, but how Katie has about 120 because Amy never used the regular commands but came up with her own and how this worked just fine.   But also, how Amy and Katie didn’t really need so many commands. Whenever Amy was lost in her own world, her own mind, how Katie would still find her, no words needed.
And how we all entered this project with an open mind, with no firm idea where this might lead, and now two years later we have our girl, grown beyond expectation, coping so much better with her dog at her side and we cannot express our gratitude enough to everyone involved in getting us there.
So, thank you Heidi for your continuing friendship and support, thanks to Amy’s school for letting Katie be there for Amy at the beginning and end of the schoolday, and most of all, thank you to all at Bulters and Mekke, and especially Joop, for believing it was possible and making it come true.
Below are pictures from Katie and Amy’s graduation.  Our congratulations to Amy and Katie and all the other graduates that day.  You have worked hard!  And we are also so grateful to trainers like Joop.  You make the world a better place!

katie_6.jpg

katie_7.jpg

pixie_3.jpg

graduates_day.jpg

erika_miriam_joop.jpg

joop_and_erika_from_bulters_mekke.jpg

joop_and_amy_1.jpg

joop_and_amy_2.jpg

other_graduates_1.jpg

other_graduates_2.jpg

At the end of the wonderful day, everyone was happy, but tired….

pixie_4.jpg

Amy en Katie

Toen Amy in groep 5 zat ontdekt haar juf 'Storybird', een website om verhaaltjes te maken. De site was in het Engels en aan onze tweetalige Amy de eer om een verhaaltje te maken en dan uit te leggen aan haar klasgenoten hoe het werkte.


Hieronder een link naar haar Storybird.....over Katie!
http://storybird.com/books/my-service-dog-katie/#c1441569

Inmiddels is Amy 11 jaar oud en is ze zover dat ze zonder haar hondje op reis durft. Ze is een stuk zelfstandiger en rustiger geworden. Op de site van Bulters en Mekke, waar Amy en Katie getraind hebben, en waarmee we nog steeds nauwe banden hebben, staat ook een stukje vervolg op dit verhaal: http://bultersmekke.nl/page86/page41/page41.html 

Onderstaand artikel is geschreven door een studente van de Hogeschool voor Journalistiek. Hun opdracht was om een tijdschrift te maken over autisme. Zij kwam via Bulters en Mekke bij ons terecht. Helemaal uit Utrecht kwam ze naar Valkenswaard afgezakt om Amy en Katie te interviewen:

Knuffelend zitten ze op de bank. Amy en Katie zijn nu zo’n vier jaar beste vriendinnen. Op haar zevende jaar werd bij Amy Asperger vastge­steld. ‘Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel, om het zwak uit te drukken. Ik kwam vaak huilend en depressief van school thuis. Als er maar één dingetje mis was gegaan die dag, dan was mijn hele dag verpest.’ Amy kwam niet graag buiten in haar woonplaats Valkenswaard. Winkelen of boodschappen doen, dat zat er niet in. ‘We merk­ten dat Amy rustiger werd als ze in de buurt of in contact met dieren kwam. Toen we de diagnose hoorden, besloten we ook vrij snel daarna om een hond in huis te nemen’, zegt moeder Miriam. Dit werd de labradoodle Katie.
‘Zit! Lig!’
Het trainen van een hulphond voor autisten was toen nog heel nieuw, het werd bijna nergens in Nederland gedaan. ‘Maar de organisatie Bulter­s & Mekke Assistance Dogs durfde het avontuur met ons aan. Deze organisatie traint mensen met een beperking, zodat zij zelf in staat zijn de hulphond op te leiden. Trainer Joop Mekke kwam bij ons thuis om onze hond Katie maar ook de rest van het gezin te trainen’, vertelt vader Rob.
Amy was vanaf het begin al helemaal gek op Katie. ‘Ik gebruikte haar als zakdoek, ik kon al mijn verdriet en frustratie bij haar kwijt.’ Dat was voor moeder Miriam even wennen. ‘Voor de komst van Katie was ik het eerste aanspreekpunt voor Amy als het even niet goed ging. Nu werd ik op de tweede plek gezet, Amy trok naar Katie toe als ze een slechte bui had in plaats van naar mij. Dat was even slikken, maar als ik zie wat voor een positief effect het allemaal heeft gehad, dan ben ik alleen maar blij hoor!’
De trainingen begonnen bij het gezin thuis. ‘We moesten eerst werken aan onze band. Ik moest als het ware Katies idool worden, zodat ze altijd naar me toe zou komen. Ik beloonde haar als enige van het gezin met snoepjes, en we waren heel veel samen’,vertelt Amy. ‘Ik moest Katie ook leren hoe ze mij moest troosten. Dan moest ik doen alsof ik heel verdrietig was, zodat ze me op ging zoeken uit zichzelf zodat ze dit ook zou doen als ik echt verdrietig was.’ Naast de band werd er ook gewerkt aan diverse commando’s (Zit! Lig!) en leerden Amy en Katie om circuitjes af te leggen. ‘Dit was een dubbele training, Amy moest zich dan erg concentreren om Katie te sturen bij het afleggen van het circuit. Als Amy afgeleid was, dan lukte het Katie ook niet om het circuit goed te doen’, zegt moeder Miriam. Ze zag haar dochter opbloeien sinds de komst van Katie. ‘Steeds meer kroop ze uit haar schulp. Ze moest ook wel, want als we op straat liepen, werden we aangesproken. Katie is een kleine hond, mensen vonden het raar dat ze toch een hulphondendekje droeg. Op vragen van wild vreemden begon Amy antwoord te geven, ze begon over haar Asperger te communiceren via de hond.’
Amy vertelt over een bezoek aan het Sinterklaaskasteel in Helmond. ‘Ik stond daar met mama in de rij, maar ik vond het te druk, dus gingen we even uit de rij. We hadden Katie bij ons. Iemand van de organisatie kwam vragen hoe het kon dat zo’n kleine hond een hulphond was. Toen vertelde ik dat ik Katie heb gekregen van­wege mijn Asperger en dat ze me helpt met me veilig voelen. De vrouw vond het zo’n mooi verhaal, dat ze mij en mama en Katie een speciale rondleiding gaf door het kasteel! Hoefden we de rij niet meer in ook, ha!’
Onafscheidelijk’
Het trainen verplaatste zich ook naar andere locaties, waaronder het bos. ‘Dan gingen we verstoppertje spelen. Katie moest mij dan vinden’, zegt Amy.De trai­ningen bereikten een steeds groter effect. Waar Amy eerst liever geen stap buiten huis zette, is ze sinds de komst van Katie al een aantal keer op vakantie geweest. ‘En deze zomer gaan we voor het eerst twee weken weg zonder Katie.’
De kosten van een dergelijke honden­training verschillen per organisatie. Het trainen van Katie kostte tussen de 20000 en 25000 euro. ‘Dat is veel geld’, zegt Rob. ‘Maar wij hoeven door de komst van Katie geen psychiater te betalen, want Amy heeft geen psychiatrische hulp nodig. Haar sociale vaardigheden zijn met de komst van Katie enorm verbeterd. Ze hoeft ook niet naar een speciale school, en ook niet op een speciale vakantie. Dus die investering in Katie hebben we wel te­rugverdiend. Het allerbelangrijkste is het positieve effect dat het op ons gezin gehad heeft. We hebben een stukje ontspanning en vrijheid terug.’
‘Overweeg een hulphond’
Als het tijd is om op de foto gezet te worden, gebeurt er iets eigenaardigs. ‘Labradoodles zijn gek op aandacht. Katie is wat dat betreft de diva der doodles. Als ze op de foto gaat, wil ze de gemaakte foto’s zien’, zegt Amy. Het bizarre ge­beurt. Na een paar flitsen stopt Katie met het knuffelen van Amy en springt tegen het been op van de fotograaf, net zolang totdat ze foto’s gezien heeft op het scherm van de camera. Als dat gebeurt is, kruipt ze weer op schoot bij Amy. ‘Die twee zijn onafscheidelijk. Trainer Joop zei al dat de aangeleerde commando’s eigenlijk over­bodig zijn in het geval van Amy en Katie. Ze voelen elkaar zo goed aan dat woorden overbodig zijn’, vertelt Miriam.
‘Katie en ik lijken op elkaar’, zegt Amy. ‘Ik ben eigenwijs. En ook lief.’ ‘En jullie hebben allebei geen filter!’, vult moeder Miriam aan. ‘Amy zegt alles wat denkt en Katie doet alles wat ze wil doen’.
Het trainen van honden voor autisten is nog redelijk nieuw in Nederland. Toch zijn er meer organisaties die net als Bulters & Mekke trainingsprogramma’s hebben voor honden en hun autistische baasjes, zoals Paws, Stichting Assistentie­hond en Stichting Kind en Hulphond. ‘Wij zijn Bulters & Mekke ontzettend dankbaar voor hun inzet’, zegt Rob. ‘ Ze hebben een enorm persoonlijke aanpak en luisteren goed naar wat het gezin wil. Wij raden elk gezin aan om een hulphond te overwegen. Het heeft ons zo gelukkig gemaakt.’ Amy glimlacht.’Katie is
eigenlijk een wonder.’
 

Amy & Katie

Amy en Katie, mei 2012

 
Inmiddels zijn we weer een half jaar verder. En Amy blijft ons verbazen, iedere dag opnieuw. Ze is inmiddels vervroegd naar de middelbare school gegaan. Naar veel wikken en wegen en vastbeslotenheid van Amy is ze niet naar het speciaal onderwijs gegaan, maar naar het regulier tweetalig gymnasium. En oh, wat waren die eerste weken moeilijk! Wat twijfelden we aan onze beslissing.  Ze deed een klassenvoorlichting met haar begeleidster, waarbij ze zich heel kwetsbaar opstelde.Maar de feedback die ze kreeg was eigenlijk enorm positief. En Amy's zelfvertrouwen groeide! Nu heeft ze een groepje vriendinnen en voelt zich helemaal thuis op haar school. Ze is een echte pubermeid, kan heerlijk melig zijn en heel dramatisch! Af en toe merk je nog dat ze toch even vastloopt in haar starheid en letterlijkheid, maar ze is zoveel flexibeler geworden. Alle valkuilen waar we voor gewaarschuwd waren, zoals uitval, lokaalwisseling, surveillanten, corvee, agenda plannen...ze doet het allemaal prima. Thuis knuffelt ze heerlijk met haar hondje en geniet intens van de vier doodles. Met hun gekke kuren weten ze haar vaak uit frustratie te halen, maar die  frustratie is zoveel afgenomen! We zijn zo trots op onze Amy en Katie! En nog steeds zo enorm dankbaar voor allen die zich hebben ingezet voor die twee.